• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Սպասե՞նք…

27.02.2017   19:42

*ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ* 

Դժուարագոյն պարագաներէն մին է փափաքի անիրականալիութիւնը, ինչպէս երգը կը բնորոշէ,-

«Կայնել եմ, գալ չեմ կարող,

Լցուել եմ, լալ չեմ կարող»…

Եւ սակայն բուռն փափաքը կը վերածուի արցունքներու, որոնց տաքութեամբ պահ մը կը հովանանք։ Այս՝ բնութեան մէկ հնարքն է իբրեւ, եթէ ոչ լուծում՝ գէթ մխիթարութիւն։ Կը հովանանք քիչ մը։ Ի դէպ բնութիւնը ամէնէն մեծ ուսուցիչն է, եթէ կարենանք կարդալ, թէ ինչպէս անշշուկ, վագրը յանկարծ ցատկով մը կը փարի որսի վիզին, անոր տկար կէտին, ու արդէն ճաշը պատրաստ է։ Կամ կապոյտ երկինքը իր երեսը կը ծածկէ մութ ու լոյս ամպերով ու որոտումները կ՝աւետեն գալիք անձրեւները եւ ամէն ծնունդի աւետում, եթէ նոյնիսկ ներկայի մէջ խստութիւն է, իրմէ անբաժան պիտի ըլլան թէ՛ խնդութիւն, թէ՛ տխրութիւն եւ ի հարկէ այս ընթացքին մէջ ուրկէ՞ են, ուրկէ՞ են այս թերացումները կամ սխալները, որոնք պատահած են, եւ արդեօք ի՞նչ պէտք է ըլլային անոնց լուծումները… հարցադրումներ ու պատասխաններ…

«Սխալը մեր աստղերու մէջ չէ, Բրուտոս, այլ՝ մե՛ր մէջ»- (Շէքսբիր)։ Արդարեւ ճիշդ ախտաճանաչում, որմով գիտենք թէ ուրկէ՛ պէտք է սկսիլ դարմանումը։ Բայց ո՞վ զով պիտի սրբագրէ, եւ ինչպէ՞ս։

Կը կարդանք.- «Խօսք առ…» նա (Հայաստանը) չկարողացաւ բեռնաթափուել նախորդ նողկալի համակարգից մնացած, մեզ համար անհամապատասխան աւանդոյթներից։  «Եւ բաղդատութիւն մը ընելով Էսթոնիայի հետ, որ իր կարգին «նողկալի համակարգի» մէկ անդամն էր, կը գրէ.- «Էսթոնիան, որ Հայաստանից շատ աւելի փոքր է, չունի նաւթածուխ եւ տոլարներով միլիարդատէր նախկին նախագահներ ու վարչապետներ, համեստօրէն գրաւում է 18-րդ տեղը»։ Ապա, շարունակելով, «Մեր կարծիքով էսթոնիացիների յաջողութեան գաղտնիքը կառավարման համակարգի առողջութեան արդիւնք է, ուրեմն, ըստ երեւոյթին, կարեւոր պաշտօնների նշանակումները կամայական կամ վճարովի չեն»։

(ԱՐԱՐԱՏ օրաթերթ, 18 Յունուար 2017, Փակագիծ)։

Ուրեմն, վերջերս,

Նախագահ Սարգսեան՝ ՀՀ ԶՈւ ղեկավար կազմին հետ հանդիպման ընթացքին խօսած է… «Մեր ներքին թերութիւնները թուրքերն ու ազրպէյճանցիները չեն ստեղծած։ Մեր երկրի կառավարման թերութիւնները ասոնց հետ որեւէ առնչութիւն չունին եւ անոնց պատճառով չեն»։ Անմեղներուն չմօտենանք։

Ուրեմն, որո՞նք են ասոնք, որոնցմով ունեցած ենք թերութիւններ, իսկ ի՞նչ են լուծումի ճամբաները, կերպերը, եւ նախատեսելի կամ ենթադրելի ժամանակամիջոցը, որմով պիտի սրբագրուին անոնք։ Որմէ՞ կ՝ակնկալենք պատասխանը, եթէ ոչ՝ նոյն ինքն նախագահէն, որ այսքա՜ն տարիներ ետք կ՝արտայայտուի արդէն կոտտացող վէրքի մասին։

Ամենայն դէպս անմահանուն Թումանեան իր 1907-ի մէկ գրութեամբ՝ «ԱՆԿԵՂԾ ՉԵՆՔ», կը կատարէ ախտաճանաչումը, սակայն, անոր լուծումը երկրի քաղաքական ղեկավարութեան վերաբերող հարց մըն է, եւ ոչ թէ բանաստեղծի։

Քանի մը տող 1907-ի յօդուածէն.-

«Նրա այս խօսքից կամ այն շարժումից կախուած է շատ բան։

Դերասանութիւնը գեղեցիկ է բեմի վրայ, ուր խաղում են, բայց նա գարշելի է կեանքի մէջ, ուր ապրում ես։

Դրա համար էլ բեմի վրայ խաղացողները շնորհքով մարդիկ են, իսկ կեանքում խաղացողները՝ ցածերն ու կեղծաւորները»։

Սպասե՞նք լուծումի… անկեղծ բացայայտումէն ետք։

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Լրատվական գործընկեր