• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Լիբանանէն, Ծօ Պէյրութէն Լաւ Տեղ Չկայ

27.02.2017   19:41

*ՏԻՐԱՆ Գ.ՍԱՐԳԻՍԵԱՆ*
«Զարթօնք»ի աշխատակից

Ծնունդի գիշեր է, ճամբաները  խճողուած, ամէն  մարդ   վերջացնելիք գործ մը ունի այս եռանդուն  քաղաքին մէջ, որ շրջապատուած է ահաբեկչական պատերազմներով  ու  սարսափելի ահազանգներով:

Այս բոլորին զուգահեռ,ուրիշ տեսակ պատերազմ մը կը կատարուի փողոցներուն մէջ,  կենաքը սիրող այս քաղաքին մէջ:

Ինքնաշարժս  հազիւ կրցայ  տեղաւորել ու դուրս եկայ, դիմացս ելաւ յիսուննոց մարդ մը եւ հարցուց.  «Ո՞ւր… ո՞ւր կու գաս մաալէմ:»

Պատասխանեցի. «Ես յաճախորդ եմ,  կարգ մը ապրանքներու պէտք ունիմ:

Հանգստացաւ ….. ու ըսաւ. «Հրամէ….Էհլէն  ուա  սահլէն»:

Հազիւ ներս մտայ ու սկսայ գնումներս ընել, ներս մտաւ  տիկին մը, զգալի էր, որ  Ծնունդն ու Նոր տարին ծննդավայրին մէջ պիտի տօնէ : «Լիբանանէն լաւ տեղ չկայ» յաւերժական լոզունքը դեռ ականջին մէջ կը թնդայ:

Ներս կը մտնէ հետը իր փոքրիկ աղջիկը, լայն ժպիտով կը բարեւէ բոլոր ներկաները, կը շնորհաւորէ Ծնունդը եւ Նոր տարին, աչքերը թաց  եւ արցունքոտ, կը հարցնէ խանութպանին.

-Պարոն, «Ենաատ ալէյք» բայց հարցում մը ունիմ, մէկը իմ ինքնաշարժիս անիւները ծակեր է եւ պարպած է  օդը, ես հոս ձեր խանութին կողքը շարեցի եւ հարցուցի, որ կրնա՞մ հոս շարել, «Աքիտ Մատամ» ըսին, պաշտօնական ցուցակ մըն ալ չկայ որ կ’ըսէ, թէ հոս շարելը արգիլուած է, ձեզի ալ չկրցայ հարցնել, որովհետեւ խանութնիդ գոց էր:

Վաճառականը կը պատասխանէ խիստ ու վճռակամ . «Չեմ գիտեր ինչո՞ւ: Մատամ, այս ըսածդ ինծի չի հետաքրքրեր  եւ ճիշդը կ’ուզե՞ս, իրաւունք չունիս իմ խանութիս առջեւ ինքնաշարժդ շարելու, բայց ես չըրի այդ բանը եւ հաճիս խանութէս դուրս ելիր»:

Տիկինը ամենայն յարգանքով.

-Պարոն այս գիշեր տօն է, ես միայն կը հարցնեմ: Յետոյ,  եթէ  օրէնքը խախտած  եմ, սիրով, թող  կառավարութիւնը  պատճէ, բայց  եղածը ուղակի բարբարոսութիւն  է, երկու  անիւ  ծակել… ուալաու…. հեռաձայնի  թիւս  դրած  եմ  ապակիին  վրայ:

Դաշտ կը մտնէ վաճառականին կինը.

-Տիկին, դուրս ելիր, մեզի հետ կապ չունիս:

Հոս  ինքզինքս  պարտադրուած  զգացի  միջամուխ  ըլլալու ու հանդարտեցնելու տիկինը,  որ  չափէն  աւելի  ազնիւ  ու  յարգանքով  էր:

Ես կը հանդարտեցնեմ, վաճառականն ու իր կինը կը  շարունակեն  իրենց խծբծանքները  տիկինին  հանդէպ,  որ  տասը տարիէ աւելի  լիբանանցի է եւ  եկած  է  հայրենիք՝  կարօտն  ու  սէրը  յագեցնելու:

Ներս կը մտնէ քսաննոց աղջիկ մը հարցնելով . «Ո՞վ  անիւներս  օդազրկեց, ուալաո՜ւ… ու՞ր է կառավարութիւնը:»

Երկվայրկեան  չանցած,  տրամադիկ տեսարանով  ներս  կը  մտնէ ուրիշ  տիկին  մը եւ իր օտար ընկերուհին.

-Պարոն, կինդ անիւներս  ծակեր  է , ու՞ր է օրէնքը,  ու՞րէ կարավարութիւնը, ի՞նչ  իրաւունքով  ձեռքերնիդ  կ’երկարէք  մարդոց  ինքնաշարժներուն, ասիկա  ներքին  ապահովական  ուժերու  գործն է, դուք  իրաւունք  չունիք, մենք մեր ինքնաշարժերը  շարեցինք  հարցնելէ ետք եւ ձեր խանութը գոց էր:

Հոս  արդէն  զգացի, որ  պէտք  է  կեցուածք  որդեգրեմ  այս  երեք  զոհերուն  կողքին, դաժանութեան  ու  անգթութեան  դիմաց:

Տիկինը  հեռաձայնեց  իր  ամուսնոյն,  որ  Պէյթ  Շապէպ  շրջանին  մէջ էր, շատ  վիրաւորուած   կը զգար  որպէս  տեղացի:

Քսաննոց  աղջիկը, շատ  լաւ  գիտնալով Լիբանանը  ու  անոր ծուր ու մութ ճամբաները, կը  փորձէր  հանդարտեցնել  տիկինը.  «Ես քեզի կ’օգնեմ , հոս Գանատա  չէ  , կառավարութիւնը  որ  կը  փնտռես, քեզի մինչեւ Գանատաները  գաղթելուդ  պատճառ էր, նոյնն է, որ այս վաճառականին  ու  իր  տիկնոջ  կը  պահէ որ  մեր  անիւները  օդազրկեն: Երկիր  մը,  որ ժողովուրդը  յուսահատութեան  բարձրագոյն  աստիճանին  հասած է իր կառավարութեան  նկատմամբ: «Դուն քեզի վստահիր»ը տիրող օրէնք է:

Հեռաձայնեցի ոստիկանութեան, ան յոյսով  որ կու գան  եւ  չափ  ու  սահման կը  դնեն  այս  խանութպանին եւ իր տիկնոջ:

Բաւական  երկար  սպասելով…

Ամէն  բան իրար  խառնուած, տիկնոջ  ամուսինը  եկաւ, ամենայն  պաղարիւնութեամբ  համբուրեց  տիկնոջ  այտը , հանդարտեցուց,  ըսելով. « Սիրելիս,  հոս Լիբանան է, մոռցա՞ր…..»

Սկսանք  բոլորս միասին  օգնել ու  նորոգել գործուած  աւերները, ժամ ու կէս անցաւ,  ոչ ոստիկանութիւն ոչ ալ կառավարութինը ժամանեց… միայն  կը  յայտնուէր  այդ  խանութպանին  չարագործ կինը որ կը  պոռչտար.

-Հայտէ  հանեցէք  ձեր  ինքնաշաժները  մեր  հողին  վրայէն:

Այնպէս  ըսաւ,  կարծես  եկեր ենք  իրենց  հողը գրաւելու, ալ երկու խօսք  մըն  ալ ես  ըսեմ  ըսի:

-«Մատամ , ի՞նչ  թող  ընեն , թռի՞ն, կը  փոխենք կոր  անիւները: Յետոյ, կը  կարծես  որ  ուրա՞խ  ենք  հոս  փողոցը  կենալով:

-Հայտէ եալլաա  «Զաարաններ»,- ըսաւ:

Օրհնեալ  բերանս  պիտի  բանայի…. բայց  օրը սուրբ  օր է ըսի,  կլլեցի,  սպասելով  ոստիկանութեան  եւ  անոր  արդարութեան:

Ու վերջապէս  յայտնուեցաւ  ոստիկանութիւնը, եւ մենք մեզի ըսինք.

-Ահաւասիկ  արդարութեան  հերոսները:

Ահաւասիկ յուսախաբութիւնը,  երբ  ոստիկանապետը  ըսաւ.

-Իրաւասութիւն  չունինք  բան մը  ընելու , ուռեցուցէք  ձեր  անիւները  ու  գացէք  քէֆէրնուդ   նայեցէք,- ու գացին:

Գանատայէն  եկած  տիկինը ըսաւ.

-Անհաւատալի է այս  մէկը , իմ  ինքնաշարժը  չէ  հոգս, պէտք  է այս  անիրաւութեան  չափ ու  սահման  դրուի , այսօր ես, վաղը ուրիշ մը…

Հոս դրացիները  մէջբերումներ  ըրին, թէ ամէն օր կը  պատահին նոյնանման դէպքեր:

Գանատայէն  եկած  տիկինը ըսաւ

-Պիտի  գանգատիմ  պատկան  մարմիններուն , այս իմ ալ երկիրս է, իմ ալ հողս է, ո՞վ  պիտի  պաշտպանէ  իրաւունքներս:

Հազիւ  խօսքը  աւարտած, խանութպանին  կինը  որոշեց  եզրափակել այս  հարցը  ու  յարձակեցաւ  տիկինին  վրայ ու սկսաւ զարնել…

Զարնել  այդ  լիբանանցիներուն,  որոնք  տարին  անգամ մը կու գան հայրենիք, որոնցմէ մենք  կը  խնդրենք  մասնակցիլ  հայրենիքին բարգաւաճման  գործնթացքին….:

Ամուսինը  երբ  տեսաւ  այս    ու համոզուեցաւ  ոստիկանութեան  անտարբերութեան, հանեց  իր  ազնիւ  լիբանանցիութեան  հագուստը…

Եւ սկսաւ պատերազմը…

Ես  ստիպուած,  որպէս  քաղաքացի,  յուսահատած  կառավարական  կամ  ոստիկանական  արդարութենէն, մասնակցեցայ  այդ  պատերազմին:

Վերջաւորութիւնը  կը  նմանի մեր  երկրին, ուր  միակ  վնասողը Լիբանանն է:

Ազատ  անկախ բոլորս  իրար  զարկինք, բոլորս ալ  ստացանք թէ ֆիզիքական  եւ թէ  բարոյական  վնասներ, կորսունցուցինք  մեր  արժանապատուութիւնը:

Գանատայէն  եկող  տիկինը  դեռ  կը սպասէ  արդարութիւն:

Ամուսինը իր կնոջ  առջեւ  խայտառակուած:

Քսաննոց  աղջիկը  լաւ  գիտէր  խաղը:

Խանութպանն  ու իր կինը  յաղթական  կը  մտնեն  խանութ:

Ամէն  մէկս  տուն  կ’երթանք:

Գանատայէն  եկած  տիկինը  կը սպասէ  վերջնական վերադարձի  օրուան:

Եւ Լիբանանէն  լաւ  տեղ  չկաաաաայ:

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Լրատվական գործընկեր