• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Անուն Մը

17.01.2020   09:24

«Ամէն մարդու համար իր հայրենիքը իրեն սիրելի է» ըսաւ այցելու երկրաչափը երբ իրեն հարցուցին «Գահիրէ՞ն գեղեցիկ է թէ՝ Պէյրութը»: Յիշեցի հաւաք-հանդիպումի մը ընթացքին հանդիսավարին յատկանշական մէկ խօսքը.- «Լաւ հարցում հարցուցէք որպէսզի լաւ պատասխան ստանաք»: Արդարեւ մարդ որքան ալ բանիմաց ըլլայ, եթէ առանց մտածելու հարցադրում  կամ խօսք մը ունենայ, անպայման սխալ մը պիտի սպրդի: Չարենց թոռնիկիս ըսի.- «Վերջացաւ, Մելգոնեանը փակուեցաւ.  հայերէնիդ մակարդակը պիտի մնայ նախակրթարանի աստիճանի, ուստի մտածեցի որ անունդ փոխեմ Չոսըրի. Ան ալ բանաստեղծ է. Անգլիացի .  արդէն Կիպրոսն ալ անգլիական գաղութ եղած ըլլալով՝ կապուածութիւնը ջերմ է». Ի հարկէ մերժեց. Արդէն տրամաբանական առաջարկ մըն ալ չէր իմ կողմէս, բայց ուզեցի թոռնիկիս հետ «Խաղ» մը խաղալ, ինչ որ ինծի յատուկ է:

Անուն. Մանաւանդ երբ կը բնորոշէ Հայրենիք, ինչպէս կրնայ սրտամօտ չ՛ըլլալ հուսկ՝ չ՛երեւիլ  իբրեւ ջրահարս: Պատմական անցեալէն՝ անտարակոյս՝ վերիվայրումներով, փառքով ու պարտութեամբ, յաղթանակներով, երկինքով անամպ ու ամպոտած. Հող՝ որմէ ծիլ ու ծաղիկ, բարձր ծառեր ու պտուղներով առինքնող ու բուրումնաւէտ, ջուրը սառնորակ, թէկուզ կիզող ամառով ու սպիտակ ձմեռով, տուն է ուր կ՛ապրիս, կը շնչես ու կը նայիս Գալիքի՛ն անպայման երազային գունաւորումներով որ հեռուէն քեզ կը կանչէ:

Բայց հարցին գործնական կամ՝ առարկայական երեսն ալ կայ: Ոչ Գահիրէ, եւ ոչ Պէյրութ. Գրիչս հայերէն կը խօսի ու ի՜նչ գրիչներ թաթխուած են արիւններու մէջ, Հայրենի հողին վրայ ի՜նչ փլատակներ ու գաղթ անդադրում, կեանքը՝ ժողովուրդի մը որ քուկդ է եղած ու ցրիւ եկած աշխարհի տարածքին. Հոն՝ ուր գէթ ժամանակաւոր կայք կարելի է հաստատել վերադարձի յոյսով որը ժամանակի ընթացքին կը վերածուի երկարատեւ տարեթիւերու որմէ ետք՝ ձուլումը անխուսափելիօրէն կը յայտնուի կարօտի երգերով, յոյզերու շարանով: Իրողութիւն դառնագոյն:

Գահիրէ: Եկեղեցի մը մուտք գործեցի քիչ մը կարօտ, քիչ մը խունկ եւ աղօթք ապրելու. Երբ դուրս ելայ, շրջապատեցին զիս. Օտար տեսան. Ու հարցումը թէ՝ Առաքելակա՞ն էի, ուրկէ՞ էի, ո՞վ էի. Ըսի հայ Առաքելական եմ.  Մի քանիներ աւելի մօտեցան համակրանքով ու յայտնեցին իրենց ինքնութիւնը թէ մէկուն մեծ հայրը հայ էր կը կոչուէր Եաաղուպ, ուրիշի մը մեծ հայրը՝ Գարգուր…

Հայաստան. որդիներդ աստ ու անդ. Մեծ տէրութիւններու ճատրակի քար.  այսպէս դարերը փառքդ մաշեցին ու անցնելով մահացու ալիքներէ եղար փլած տան մը պէս «Մի՞թէ սա է Երկիրը Նայիրի»: Եւ սակայն՝ «Արհաւիրքից Վերածնունդ» ալ ապրեցար. Եւ Խ. Միութեան տարանջատումով ալ՝ Անկախութեան: Պահէ զԱյն «Աչքի բիբի  պէս»: Արդարացուր դուն քեզ : Առինքնէ՛ որպէսզի «Շատանանք» հայրենի երդիքի տակ, եւ ոչ թէ՝ գումարուինք Սփիւռք Կոչուած Անէծքին վրայ:

ՍԱՐԳԻՍ ՓՈՇՕՂԼԵԱՆ

«Զարթօնք»ի աշխատակից

 

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Լրատուութեան գործընկեր