• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Հոգիներուն Տօնածառը

06.01.2020   01:25

Մեր տօնածառին լոյս տուող լամբերուն մէկ մասը փճացաւ։

Ուզեմ, չուզեմ, տօնածառին նայած պահուս, հոն՝ այդ մութ բաժինն է որ սկսաւ աչքիս զարնել։

Այդպէս է, միշտ։

«Շինենք»,- ըսաւ տղաս։

«Չարժէր»,- ըսի, «կաղանդը վերջացաւ արդէն»:

«Չարժէր ի՞նչ ըսել է»,- ըսաւ։

Պատասխան ունէի։ Գիտէի ի՛նչ ըսել է «չարժել», բայց լռեցի։

«Ետեւ դարձնենք այդ մասը»,-  չյանձնուեցաւ տղաս։

«Դարձնենք»,- ըսի։

Դարձուցինք։

«Եղաւ»,- ըսաւ տղաս եւ տեսայ ես, թէ ինչպէ՛ս այդ տօնածառին շուրջը դառնալով-դառնալով, իրօք եղած էր «ըլլալիքը»…

Չտեսաւ ան, կրցա՛ւ չտեսնել այդ մութ բաժինը ծառին եւ այդպէս չե՞ն արդեօք մանուկները եւ անոնց տեսածները՝ ընտրովի…

Չկրցայ ես այդ ետեւ դարձած մութ բաժինը չտեսնել.

Մանուկ չեմ այլեւս…

Ինչպէ՞ս չտեսնեմ, երբ կը հաւատամ որ մեր մէջ օրորուող մութերուն բողոքն են, տօնածառերուն վրայ մեր կախած այդ փայլու՜ն լամբերը…

Ինչքա՜ն մութեր վառեցի/ վառեցինք բոլորս Նոր Տարուան շեմին, մեր շտկած լուսաւոր ծառերով՝ յուսալի…

Ինչքան իղձեր՝ յետաձգուած

Ինչքան երազներ՝ չկատարուած

Ինչքան բացականեր՝ սպասուած

Ինչքան կարօտներ՝ չյագեցած

Ինչքան մանուկներ՝ չմեծցած

Ինչքան բոյրեր՝ չմոռցուած

Ինչքան արցունքներ՝ զսպուած

Ինչքան օրհնութիւններ՝ պակսած

Ինչքան ձեռքեր՝ չհամբուրուած

Ինչքան ուսեր՝ ծանրացած

Անուններ՝ չտրուած

Գիրկեր՝ պաղած

Վէրքեր՝ չսպիացած

Նկարներ՝ վերցուած

Զղջումներ՝ չարտասանուած

Խունկեր՝ չծխուած

Երկինքներ՝ հեռացած

Ականջներ՝ խլացած

Երգեր՝ չերգուած

Հոգիներ՝ շղթայուած

Ու սիրտեր՝ փակուած…

Ո՞ր Կաղանդն ու Կաղանդ Պապան պիտի կարենան տալ աս բոլորը, որ իսկութեան մէջ, բոլորին մէկ մասն ալ չեն…

Մարդու հոգին անյատակ, ցաւերը՝ անվերջ…

 

Այո՛, չեմ հաւատար այլեւս ես ո՛չ Կաղանդի հեքիաթին, ո՛չ ալ լոյսերուն գունաւոր…

Չեմ հաւատար, բայց անհաւատ չե՛մ, քանի որ կը հաւատամ որ ամէն տարի՝ Կաղանդին, աս բոլորը չեն անցնիր, այլ մեր աչքերուն դիմաց ամիս մը վառող-մարող այդ լոյսերով, կը վարժուինք, աւելի՛, քի՜չ մըն ալ կը վարժուինք, ուժ եւ կորով կը հայցենք աս բոլորին հետ շարունակելու, այս բոլորին հետ հաշտուելու, մերուելու, նոյնանալու,  անցեալ տարուընէ աւելի՛ շատ մարդանալու եւ աւելի մարդացած ապրելու…

Անոր համար… չնեղացայ ես տօնածառին այդ մութ հատուածէն, ինծի, քեզի՝ մեզի նմանող, մութն ու լոյսը մարդաբար համատեղող, տարիէ-տարի մարդացող մեր հոգիներէն…

Աւելի՛ շատ մարդկութիւն բոլորիս հոգիներուն….

ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ

 

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Լրատուութեան գործընկեր