• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Մշակութային Պարտէզ -3- Արեւմտահայերէն Քերթուածներ Հայոց Լեզուին Մասին

01.11.2019   09:59

Տաղ Հայերէն Լեզուին

Քեզ, հա՛յ լեզու, կը սիրեմ մրգաստանի մը նման,

Մեր անցեալին թանձրախիտ ստուերներուն մէջ՝ կարծես

Մէյ մը պտուղ՝ քու բոլոր բառերդ ինծի կ՛երեւան,

Որոնց մէջ ես կը քալեմ ու կը քաղեմ զանոնք ես․․․

 

Մրգաստանի մը նման կը սիրեմ քեզ, հա՛յ լեզու,

Մեր հայրենի պալատէն, պարտէզներէն մնացորդ՝

Դալարագեղ դուն պուրա՛կ, որ դիմացար դարերու

Ու կը մնաս առոյգ, հին աւիշովդ կենսայորդ․․․

 

Ծառերուն մէջ հովանուտ կ՛երթամ խինդով մ՛անսահման,

Արմատներուդ, ճիւղերուդ վրայ նայելով հիացիկ,

Զարմանալով թէ ինչպէ՞ս դուն մնացիր՝ երբ սաստիկ

Քամին քու շուրջդ փչեց եւ տապալեց ամէն բան․․․

 

Մէյ մէկ պտուղ գոյնզգոյն՝ ամբողջ բառե՛րդ ահա,

Հիւթե՛ղ բառերդ՝ զոր որքա՛ն հասունցուցին արեւներ,

Բառե՛րդ որոնք այս պահուս շըրթանցըս վրայ եմ բռներ,

Բառե՛րդ որ քիմքըս կ՛օծեն եւ կ՛սփոփե՛ն սիրտս հիմա․․․։

ՎԱՀԱՆ ԹԷՔԷԵԱՆ

Տաղ Առ Հայերէն

 

Ի՜նչ բառերով քեզ հռչակեմ, ի՜նչպէս երգեմ սէրդ հայերէ՛ն,

Տարաբընակ սերունդներու մշտհիւրընկալ ե՛րդ հայերէն,

Աւազին մէջ ջուր կենդանի, թաքուն պարտէզ ծաղկածաւալ,

Ճերմակ շուշան, կարմիր հարսնուկ, դափնեվարդի թե՜րթ հայերէն։

 

Դուն կը կանգնիս, որպէս բարձունք, ձիւներու տակ յաւերժական,

Որպէս վկան մեր անցեալին, մեր մեծութեան, իմաստութեան,

Դիցաբնակ, մշտասօսափ, սօսեաց անտառ նուիրական,

Երկնակարկառ պարիսպներով հազարամեայ բե՛րդ հայերէն․․․։

 

Մեհեաններէն մեր հինաւուրց բոցկլտացող կրակ ես դուն,

Մեր վանքերուն լուսանցոյցէն պլպլացող ճրա՛գ ես դուն,

Մեր գիշերին մէջ արձակուած լուսաթռիչ սլա՛ք ես դուն,

Բոցերուն բով, ծիրանի ծով, արեգակի շե՛րտ հայերէն․․․։

 

Ու դուն կ՛անցնիս երբեմն լուռ, որպէս աղբիւր հեզակարկաչ,

Կ՛ըլլաս աղօթք ու շարական, կ՛ըլլաս մրմունջ, կըլլաս հառաչ,

Բայց եւ գրո՜հ կ՛ըլլաս դուն մերթ ու գահավէժ կ՛երթաս յառաջ,

Որպէս ամբոխ, որպէս բանակ, որպէս ջրվէ՜ժ մեծաշառաչ։

 

Որոտընդո՛ստ կռուի շեփոր, յաղթանակի ե՛րթ հայերէն․․․։

ՍԱՐԳԻՍ ՍԱՀԱԿԵԱՆ

Հայերէն

 

Մատները ձեր թող շարեն հայերէ՜ն,

Ձեռքերը ձեր հայերէ՜ն թող հիւսեն։

 

Աչքերը ձեր թող նային հայերէն,

Երգերը ձեր հայերէ՛ն դայլայլեն։

 

Շրթերը ձեր հայերէ՛ն թող բուրեն,

Էջերը ձեր թող ծաղկին հայերէ՜ն։

 

Բառերը ձեր թող փայլին հայերէ՜ն,

Խօսքերը ձեր հայերէ՛ն խոխոջեն։

 

Սիրտերը ձեր քնարեն հայերէ՛ն,

Միտքերը ձեր հայերէ՛ն ճաճանչեն։

 

Սէրերը ձեր հայերէ՛ն համբուրեն,

Որ կեանքը ձեր դուք ապրիք Հայերէ՜ն։

ԺԱԳ ՅԱԿՈԲԵԱՆ

 «Այբ, Բեն, Գիմ, Դա»

 

«Այբ, Բեն, Գիմ, Դա»․

Տղա՛ս, կարդա՛․

Անով մեծցիր, անո՛վ ապրէ,

Զայն լա՛ւ հնչէ․

Հնչէ՛ հպարտ՝

Բերնովդ վարդ։

 

Թող միշտ ապրի

Անունը վեհ մեծ Մաշտոցի,

Որ ստեղծեց մեր հայատառ

Սուրբ գիրերը արեւավառ․․․

«Այբ, Բեն, Գիմ, Դա»․

Տղա՛ս, կարդա՛․

Անով դուն քեզ խրոխտ զգա,

Ուր որ ըլլաս միշտ դուն ջանա՛

Յաւերժ յիշել մեր Այբ-Բենը։

 

Դարերուն հետ

Քալեց յաւէտ․

Եկաւ ինծի,

Ինձմէ՝ քեզի՜․․․

Աղբիւրի պէս կարկաչելով

Կը հոսի միշտ տարածուելով։

«Այբ, Բեն, Գիմ, Դա»,

Տղա՛ս, կարդա՛

Եւ կարդացուր հայոց լեզուն

Քեզ յաջորդող սերունդներուն,

Որ մայր լեզուն մեր պանծալի

Մշտադալար յաւերժ ապրի․․․

 

ԱՀԱՐՈՆ ՏԱՏՐԵԱՆ

Դար Մեսրոպեան

Դա՜ր Մեսրոպեան,

Կ՛ողջունէ քեզ մէկը, որուն համար բիւրեղ

Քու աղբիւրիդ ծարաւն անշէջ յաւիտեան

Ցեղիս մտքէն ծաղկած պարտէզ մըն ես շքեղ․

Ո՛չ մէկ աշուն ըրած է քեզ խորշակահար․

Դուն ոսկեհունչ տաւիղ մըն ես երգիս համար։

 

Դա՜ր Մեսրոպեան,

Քեզմէ բխած լոյսովն է, որ վառ է հիմա

Ճրագը պլպլուն հսկումներուս գիշերական։

Քեզմէ ցաթած շողո՛վն է, որ ճամբուս վրայ

Խաղաղաւէտ հանգրուաններ կը գտնեմ ես,

Եւ ցնծութեան բաց սեղաններ մեծահանդէս։

 

Դա՜ր Մեսրոպեան,

Իմ անյագուրդ շրթներուս դէմ հրատոչոր

Բաժակն ահա՛, որ առլեցուն է յաւիտեան։

Ուղեւորին համար այգին ես մեղրածոր․

Ուր ան պիտի քամէ ընդմիշտ, ազատօրէն,

Արդար գինին աստուածընծայ ողկոյզներէն։

ԱՐՍԷՆ ԵՐԿԱԹ (Արսէն Շամլեան)

Այբուբեն Հայոց

 

Այբուբե՜ն Հայոց, գիրե՜ր սրբաշէն,

Երեսունեւութ զինուրնե՛ր հզօր,

Դուք մեր բանակն էք անսպառազէն,

                        Անյա՛ղթ, փառաւո՛ր։

 

Կռուե՛ր էք անխոնջ՝ դարեր շարունակ,

Հեգներ էք ամէն վտանգ ահալի,

Ու միշտ աննահանջ շահեր յաղթանակ,

                        Առա՜նց մէկ զոհի։

 

Դուք մեր գանձն էք ճոխ, անկողոպտելի՜,

Դուք շո՛ւնչ էք, ոգի՛ ու կեանք մը անահ,

Չի կրնար ոչ մէկ ոսոխ ահռելի

                        Պատճառել ձեզ մահ։

 

Այբուբե՛ն Հայոց, գիրե՛ր սրբաշէն,

Երեսունեւութ զինուորներ հզօր,

Դուք մեր բանակն էք անսպառազէն,

                        Անյա՛ղթ, փառաւո՛ր։

ՕՆՆԻԿ ՓԱՆԻԿԵԱՆ

Պատրաստեց՝  ՌՈՒԲԻՆԱ ՕՀԱՆԵԱՆ

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Լրատուութեան գործընկեր