• London

  • Beirut

  • Moscow

  • Los Angeles

  • Paris

  • Sydney

  • Toronto

Մայրին Մէր Մէջ (The Cedar in Us)

08.06.2018   20:08

*ՎԻԳԷՆ ՀԱՊԷՇԵԱՆ*
«Զարթօնք»ի աշխատակից

Սանտրա Սահիունի ցուցահանդէսին բացումը տեղի ունեցաւ Ուրբաթ, 25 Մայիս 2018-ին Պէյթ Պէյրութի սրահներուն մէջ, Սոտիքոյի շրջան։

Պզտիկ տարիքէն, Սանտրա կը զգար, որ գեղանկարչութիւնը միացեալ գիծ մը կը ներկայացնէ իր ներքին աշխարհին եւ իրականութեան միջեւ։ Ան մինակը կը սորվի ուսումնասիրել, զգալ եւ հասկնալ այն ինչ որ իրեն տեսանելի է՝ այդ բոլորը իր մէջը ամբարելով, վերլուծելով, յետոյ ստեղծելու համար իրապաշտ պատկեր մը, որ երբեմն լուսանկարի կը նմանի։

Պարմանուհի հասակին կը հետեւէր գծագրութեան եւ գեղանկարչութեան դասընթացքներու անձնական աշխատանոցներու մէջ, ուր առիթը կ’ունենայ հանդիպելու եւ իբրեւ ուսուցիչ ունենալու լիբանանեան գեղանկարչութեան մեծ վարպետ Փոլ Կիրակոսեանը, որ զինք կը քաջալերէ շարունակելու այս արուեստը։ Ան կ’որոշէ ուսանիլ ներքին ճարտարագիտութիւն եւ ձեւաւորում լիբանանեան Արուեստից Աքատեմիայի մէջ (ALBA), Պէյրութ, զոր կ’աւարտէ փայլուն մակարդակով։ Ան կը համոզուի այնուհետեւ, որ ստեղծագործութիւնը ազատ էութիւն մըն է, որուն միջոցաւ կրնայ քանդել արուեստի սահմանները։

Բազմազան ուսումներու մէջ հմտացած` Սանտրա կը հրաւիրուի դասաւանդելու ներքին ճարտարագիտութիւն ALBA-ի մէջ։ 2009-ին ան բացումը կը կատարէ Պուշրիէ շրջանի իր արուեստանոցին մէջ, ուր կը ցուցադրէ իր կարասիներն ու գեղանկարները։

Սանտրա Սահիունի արուեստի յատկանիշը այն է, որ անիկա լեցուն է արեւելեան մշակութային ինքնութեամբ։ Մուաուատ (Mouawad) թանգարանին մէջ իր առաջին ցուցահանդէսին (2006) ան կը ներկայացնէ մօտ 40 գործ դիմանկարներու, զորս գծած է Եմէն, Հնդկաստան, Նեփալ կատարած իր ճամբորդութիւններուն ընթացքին։ Դէմքեր, որոնք կը պատմեն ցնցիչ պատմութիւններ իրենց երկրին եւ մշակոյթին մասին։ Ժամանակի ընթացքին ան կը փորձէ գտնել իր լիբանանեան ինքնութիւնը, որ մինչ այդ կորսուած էր Արեւելքի եւ Արեւմուտքի միջեւ։ Ան այդ շրջանին կը գծէ կիներ եւ մարդիկ` հագուած եւրոպական ոճով` իրենց ետին ունենալով արաբական զարդանշաններ։

2014-ին Մայրիի անտառի մը մէջ (Լիբանան) քալելու ընթացքին ան կը լեցուի յուզումով եւ կը զգայ զօրաւոր ուժ մը, որ կ’արձակուի այդ հազարամեայ հսկայ ծառերէն։ Այն ատեն ան կը գտնէ, յայտնութեան մը նման, իր հարցումներուն պատասխանը։ Այդ ցնցիչ փորձառութենէն ետք ան կը պատրաստէ գեղանկարներու ցուցահանդէս մը` իբրեւ վերնագիր ունենալով «Մայրին մեր մէջ» եւ դիտել տալով, որ Մայրին դրօշակին մէջտեղ սառած խորհրդանիշ մը չէ, այլ ապրող էակ մը, կէս աստուած, կէս ծառ, որ կը շնչէ «ամէն անհատի մէջ, մեզ կը յիշեցնէ մեր արմատները եւ թեւեր կու տայ»:

«Սանտրա Սահիունի գործերը,- կը գրէ արուեստաբան Էտկար Դաւիթեան,- կը տողանցեն գլխապտոյտ պատճառող ձիախաղերու նման, հսկայ կտաւներ, ջրանկարներ, քանդակներ ճիւղաւորուած մրջիւնի նման, աշխարհ մը թէ՛ լուռ, թէ՛ պերճախօս` մրմռոցներ արձակելով Պարուքի եւ Պշարէի բարձունքներուն վրայ. նուրբ պատկերներ, ուր կոճղէն մինչեւ կեղեւը Մայրին իր կազմով կը պատէ, կը սնէ, կը զմռսէ, կը խնկարկէ եւ կ’ողողէ մեզ։ Հին ծառ մը պատմական ժամանակներէ եկած, որ կ’արձակէ հանդարտութիւն, խաղաղութիւն, զօրութիւն եւ յաղթական տոկունութիւն։

Յոյսի եւ ազատութեան խորհրդանիշ Մայրիի այս գեղանկարները մեզի կու տան ներքին ապահովութիւն, ազգային եւ հոգեկան զգացում։ Սանտրայի գործերը, Արեւելքի եւ Արեւմուտքի տեսութենէն եւ անձնական խորտակումէ անդին, հրաւէր մըն է վերայայտնաբերելու մեր երկրին ու մեր ճշմարիտ արմատները»:

Share Button

Մեկնաբանել

Լրատուութեան գործընկեր